REISVERSLAG PALM SPRINGS 2008
7 februari 2008.
Jan brengt me weg
naar Schiphol en daar ga ik dan met de
KLM naar
Palm Springs USA.
Na het opstijgen, gaan we richting
Groot Brittannië en
Schotland en passeren dit noordelijk, dan
Faroë eilanden,
IJsland,
Groenland, een hele tijd
Canada en dan zakken we af naar de westkust.
Uiteindelijk landen we op
San Francisco.
In het vliegtuig wordt je business als een apart soort behandeld. Binnen, nog
niet eens zitten en je hebt al een verse jus te pakken.
Je krijgt een deken, oogslaaplapjes, sokken, tandpasta een borstel en nog wat
gekke dingen in een doosje. Ook een klasse koptelefoon met drie stekkers om het
motorgeluid weg te filteren en filmgeluiden te horen ontbreekt niet.
Ik ga zitten en hopla, daar komen de nootjes in een bakje op een servetje. Is
het leeg? Dan weer wat anders. Het eten is ook waanzinnig. Witlof met ham en
kaas en een biefstuk, ijs na en een bijpassende wijn.
Na een paar uur een Indische snack, rijst, vlees, zuur en nog wat. Weer
bijpassende wijn.
En zo nog een keer. Je gaat haast boerend het toestel uit.
In Amerika gaat het net even anders. Bij de
douane is het een vreemd ritueel.
Doe precies wat ze willen en dan gaat het goed. Dat doe ik dus.
Rechterhand, vier vingers op een plaatje, linkerhand vier vingers op een
plaatje. Twee duimen ook. Bril af, foto.
Wat ik kom doen, wat mijn beroep is. Toen! Groen licht. Ah friend! Gouvernement!
Loop maar door hoor, en wat die koffer betreft, dat zit wel moustache!
De rest van de passagiers kregen een langere visite, maar ik was kennelijk een
vriend.
Op naar Alaska Airlines voor de laatste
hop.
Nou, je kunt zeggen wat je wilt, maar je kan alles vinden en kijk je zoals
Bassie? Dan staat er gelijk iemand naast je om te helpen. Ik was dus in no-time
bij Alaska Airlines. Naar gate 20. Is een soort bushalte in een gebouw. Stond er
zo ook bij en zo zien ze het geloof ik ook.
Een zooi losgelaten cheerleaders van CAP of zo ging ook mee. Is serieus hoor, ze
hadden ook begeleiding mee en zo.
Geland op Palm Springs, kan je weg en zo.
Eerst koffer ophalen. Djeez, dat kunnen ze snel hier, je loopt naar de band en
daar staat ie al.
Even een peukje roken. Mag hier gewoon bij een soort rooksteen met zand. Die zie
je overigens overal, en als je nou maar niet binnen
Gelukkig heb ik niet zulke grote voeten en hoef ik niet zo ver…..
Taxi gezocht. Ook niet zo moeilijk, staan er een hele berg van die dingen en kan
ik gelijk mijn eerste dollars uitgeven.
De rit naar het hotel was één lange rechte weg.
Aardige lui, of ze doen zo, maar ik had in 5 minuten mijn kamer.
Even alles uitgepakt en daarna de stad (die Down Town heet) in gegaan.
Even wat te drinken en te happen gehaald. Voor het hotel (net buiten de
Douchen, het bed testen een biertje erbij en toen werd het donker in mijn hoofd.
8 februari 2008.
Moet geloof ik nog even wennen aan het tijdverschil want het is 3:19 uur
(plaatselijke tijd) en ben klaarwakker.
Ook leuk, ik had de wekker op 08:00 uur gezet en zat hier gisteren even, gaat
dat ding om 20:00 uur af.
Leesbril op, onderzoek aan de wekker, ja hoor p.m. en a.m. Er is helemaal geen
20:00 uur.
Na een tijdje dan maar gedoucht en naar buiten gegaan tot groot plezier van de
nachtportier (rijmt).
We hebben samen buiten gestaan (komt ie weer,
Na wat internet en zo werd het dan uiteindelijk 07:00 uur (a.m.) en toen heb ik
maar ontbeten.
Omdat ik wat van de omgeving wilde zien en geen auto had of wilde heb ik de
bus (111)
gepakt.
Dat is een hele ervaring. De bus kost $ 1,00, waar je ook heen gaat. Zolang je
er in blijft zitten kost het één dollar.
Ik heb nog aan de buschauffeur gevraagd naar het winkelcentrum in Palm Dessert.
In the middle of nowhere zei hij dat ik er was. Ben toen uitgestapt en zocht
naar een winkelcentrum. En da’s
niet makkelijk!. Je ziet alleen mega parkeerplaatsen en ergens daartussen is
het, maar dat moet je dan wel weten.
Er is van alles en nog wat, maar het is vooral kunst en galerieën. Duur, duur en
nog eens duur, maar ik was toch niet van plan om met een beeld of schilderij te
gaan zeulen, maar het is wel leuk om te zien hoe er toch nog veel geld is daar.
Toch nog een eettent gevonden, typisch
Amerikaans, dat wel. Een cheeseburger en een dr. Pepper. Je krijgt er de hik
van, het worstje is zo groot als een biels en de drank is een emmer, en dat voor
$ 4,00!
Verder hebben daar alle mannen sneakers aan, ook onder een pak en alle vrouwen
hebben foute brillen op hun neus hangen.
Na een tijdje dan maar weer met de bus terug naar Palm Springs Down Town. Daar
is het wat “normaler”.
Als je wilt oversteken moet je net als hier op een knop drukken. Maar dan. Het
verkeerlicht gaat tegen je babbelen dat je voor kruising die en die staat en dat
je moet wachten tot het licht wit wordt. Dan mag je gaan lopen totdat je op de
helft bent en dan gaan het licht aftellen en dan moet je aan de overkant zijn en
begint het verkeer weer te rijden.
Het barst werkelijk van de restaurants en een kaartje voor thuis is een hele
opgave, maar gevonden!
Dan nog postzegels, daarvoor moet je weer naar het
postkantoor, maar dat vond ik ook. Twee
balies en een soort ring-lopen om aan de beurt te komen.
Eerst kijken, dan snap je het. Het gaat allemaal
nèt
wat anders. ’s Avonds wat te
eten gezocht en buiten gegeten. Het is warm en ’s middags heb ik bij het zwembad
gezeten.
In het restaurant bestel ik wat te drinken. Fout. Iedereen heeft een taak. De
één brengt je naar je tafel, de ander legt bestek neer, de volgende vraagt weer
wat je wilt eten en weer één komt dat brengen.
Je krijgt niet echt een band zo, maar je krijgt wat je wilt.
Nog wat verwarring, ik vroeg kip en de opname-meneer vroeg welke soep ik wilde.
Soep moet, of je wilt of niet. Ik wou kip. Die komt wel, maar na de soep. Oké
dan maar.
Om 21:00 uur (09:00 Pm) was ik weer terug in het hotel. Beetje moe na zo’n lange
dag. Douchen, wat lezen en op naar de volgende dag.
9 februari 2008.
Normale tijd wakker geworden, douchen en naar het ontbijt. Nog even met thuis
gebeld en dit geschreven. Kijken wat voor gekke dingen ik vandaag weer ga zien.
Ik ben even naar het politiebureau gelopen om
te kijken hoe lang ik er over doe.
Half uurtje, is te doen.
Verder dacht ik een computerzaak te vinden.
Langs het vliegveld naar een andere wijk. Ik stond aan het einde van de
startbaan te kijken hoe de vliegtuigen over mijn hoofd opstegen. Maar wandelaars
zijn hier al vreemd en helemaal als ze bij het einde van de startbaan staan, dus
in no-time kwam de security naar me toe. Toch maar weer verder gelopen.
Uiteindelijk ben ik niet naar de computerzaak gegaan. Lag ik een latinowijk waar
ze rappend in de ramen hangen en auto’s rondrijden met te hoge veringen en zes
man in zaten.
Was een wat mindere buurt waar je beter niet kan zijn.
Het werd heet, zo’n 40° in de zon en ik zag een MAC, de 1e trouwens.
Ik had dorst en een beetje honger, dus dan maar daarheen. Een
quarterpounder en een
emmer cola voor $ 4,00.
Terug naar down-town gelopen door de dure wijken. Dat zijn ressorts die veel op
Center Parcs dingen lijken en hoge muren hebben inclusief bewaking. Ze dreigen
met van alles en nog wat als je daar naar binnen zou gaan.
Alles is gewapend wat daar rondloopt. Rare jongens die USA-ers. Overal de
Amerikaanse vlag, zelfs kleintjes op veel te dure auto’s.
In down-town aangekomen was er een
wielerwedstrijd bij 40°. Er deden ook veteranen mee. Zie je overal, ook met
één been en zo. Die reden dan wat langzamer, ze vielen net niet om.
Ik zocht een ijszaak en vond die. Voor $ 3,00 een ijsje gekocht. Ook zo gek, die
maken ze voor je, vers dan, met verse vruchten, melk, geschaafd ijs en siroop.
Wel lekker trouwens.
Nog wat souvenirs gekocht, maar die hebben ze nauwelijks. Wel veel caps en
vlaggen.
Dus, wat caps gekocht voor de kinderen. En een
valentijnskaart, want je bent in de VS of niet.
Na wat te hebben liggen gekookt bij het zwembad, wat opgeknapt en down-town
gegaan om te gaan eten. Ik ben daar naar de Italiaan gegaan. Nam wat voor en een
hoofdgerecht. Weer fout. Het is of een voorgerecht, of een hoofdgerecht, maar
beiden is voor veel mensen.
Ik had inktvis als voorgerecht genomen, maar daar hebben ze meerdere inktvissen
voor gebruikt en de spaghetti was naar mijn mening voor 3 personen of zo.
Ik hoef geloof ik, drie dagen niet te eten, en ze
vroegen of ik een box wilde voor de left-over. Veel mensen nemen dat mee. Ik dus
niet. Gaat een beetje stinken op de hotelkamer denk ik.
Het is nu 20:00 uur (08:00 pm), en in Nederland slaapt alles en is het daar nu 05:00 uur.
Ik had een zoutje gekocht voor de zaterdagavond op de kamer. Een soort
cosi-gezellig zo in mijn eentje.
Die vergeet ik maar even.
10 februari 2008.
De
zon brandt de kamer in en ik ben weer vroeg wakker, maar niet zo vroeg dat er
geen ontbijt is, dus douchen, ontbijten en kijken of ik Kasper OF Marijn op MSN
tref. YES!! Tijdje met ze getikbabbeld en ze willen wel een Cap, dus die zal ik
voor ze gaan kopen.
Ik
was ik een zaakje waar ze T-shirts verkopen. (Is mijn verslaving, sorry), zie
ik een mooie, hebben ze die niet in mijn maat. Ik heb hem nog wel even gepast.
Moet
je doen bij 40 graden Celsius (104 graden Fahrenheit), alles plakt lekker.
Grandma,
want die stond in de zaak, schudde meewarig nee. Way too small dear! Nou
misschien komt ie dan van de week wel.
Nog
even bij Starbucks 
langs geweest want dat is de enige plaats waar koffie smaakt
met een bleuberry muffin.
Ook
even wat rondgelopen tussen de Hells Angels.
Die
hadden ineens het dorp bezet of zo. Maar ze groeten als nette burgers met
Duitse helmen en tattoo’s in hun nek.
Leuke
lui, brommers maken wel een pleurisherrie.
Ben
wel blij dat de cursus morgen begint, want ik heb veel tijd nodig om alles te
zien, maar een echt gesprek heb ik de afgelopen vier dagen nog niet gehad. Wel
van die korte verkooppraatjes en verzoeken tot bijdragen voor van alles en nog
wat.
De
zielige kinderen van de Vietnam-veteranen, De Vietnam-veteranen zelf. Die van
Irak, Afghanistan en nog wat wazige landen. De kleine hondjesstichting. De
Stichting kinderen bij de buurvrouw en ga zo maar door.
Wel
hebben ze alles netjes op een klein tafeltje uitgestald met gesealde foto’s.
Mijn
bijdrage beperkt zich echter tot een:
“Mornin’ Sir!” Ze dragen mij te mooie sneakers en zo.
’s
Middags moet je even douchen, want het zweet droogt wel op, maar de kristallen
die hierbij overblijven produceren ook bij mij uiteindelijk een penetrante
lucht.
Nu
is douchen gelukkig één van mijn favoriete bezigheden, dus hop maar weer.
Dan
is het wel even raar als tijdens zo’n badritueel het kamermeisje zingend
binnenkomt en je gewoon gedag zegt, maar och, het zal wel een Amerikaans gebruik
zijn. En je moet je aanpassen, toch?
Elke
dag krijg je hier schone laken en drie handdoeken. Alle zeep en shampoo vullen
ze aan en dat voor $ 1,00 per dag!
Vanavond
heb ik Mexicaans gegeten, lekker hoor, en ja weer geprobeerd, iets vooraf dan.
Soepje
Mex of zo. Erg lekker maar HEET! Volgens mij starten ze hier normaal de
Space
Shuttle mee.
De vlammen vlogen mijn oren uit en mijn oksels gedroegen zich als
opengezette sluizen. Maar, twee bier en de kalmte keerde terug.
Naast me zat
een jonge, iets teveel opgemaakte meid, met tegenover zich een mummie die
bewoog en kennelijk veel Dollars bezat. In een buggy (ik was al eerder
verbaasd) kwamen plotseling twee levende bollen wol uit, die honden moesten
voorstellen.
Om
de vijf minuten hapte ze in die beesten. Kennelijk een soort liefkozing.
Als
ik alles zo bekijk hier, ben ik toch een normaal mens. Saai zelfs, denk ik.
Ik
wil het toch maar houden zo.
11 februari 2008.
De
eerste cursusdag begon. Na een voorstelronde begonnen we aan de eerste lessen
en er werd gelijk een hoop duidelijk gemaakt met betrekking tot video, bmp,
jpg, interlacing, histogrammen en de volgorde waarin je dat doet. Het gaat in
een normaal tempo en voor mij behandelt hij ook PAL. Ik ben de enige
buitenlander daar, de rest komt uit Michigan, Miami, Philadelphia en Palm
Springs. (Ze vragen aan me of ik rechts rij en zo, net nog niet of ik op
klompen loop). Na drie vragen weten ze dat ik geen Neanderthaler ben en ben ik
één van hen.
We
eten tussen de middag in de Liquor Store en krijgen broodjes zo groot als
roeiboten met (weer) een emmer Cola. Even vragen ze me nog naar onze
benzineprijs en dan zijn ze vijf minuten stil.
Wat
mijn ervaringen zijn van de V.S. Ik beperk me tot de leuke dingen, vertel ze
van mijn wandeling door de “rap”buurt en ze vragen zich af of ik levensmoe ben.
Dat niet, maar je moet alles zien, toch?
Van
de week gaan we ’s avonds de bergen in met een kabelbaan die ze tram noemen.
Kost niks, hebben ze connecties mee. Na afloop wordt ik afgezet door de PSDP
omdat lopen zielig is. Yeah Right! Was wel leuk om in twee minuten terug te
zijn in het hotel.
’s
Avond ben ik weer gaan eten in Down Town. Ik wilde wat anders dan mijn huig
(die ik niet meer heb) verbrandende voedsel, dus mijn ogen vielen op restaurant
KAISER. Daar had ie wel trek in, in een schnitzel. Binnengekomen kon je kiezen
uit dingen zoals Greek Steak, met rode ui en feta. De naam KAISER ben ik nog
nooit tegengekomen in Griekenland en daar ben ik toch echt veel geweest. Afijn,
het was lekker.
12 februari 2008.
We
hebben een hoop geleerd en ik begin als aardig thuis te raken in
VIVA. En da’s
leuk, want daar kwam ik voor. Tussen de middag naar de pizza boer gegaan en
twee stukjes pizza gehaald en jawel Cola!
Natuurlijk
zijn we met de auto gegaan. What else?
Na
nog wat lessen (maar nu twee) een test, en het gaat me aardig af. Soms hik ik
nog even tegen het technisch Engels aan, maar 99% gaat goed.
Vanavond
ben ik naar Ruby’s gegaan om te eten en uiteindelijk kreeg ik wat ik
verwachtte. Het is een soort 50er jaren Amerikaanse snackbar met aparte hokjes
en Star Sister muziek en dito inrichting.
De
serveersters lopen met kiespijn roze bijzonder korte rokjes rond en praten
alsof ze 10 jaar zijn, maar het eten was super.
Nog
even wat leren in het hotel, blikje bier en maffen.
Vandaag was het wat bewolkt
en hadden we voor de verandering wat normalere temperaturen. Bij “school”
aangekomen bleek dat we vandaag een hoop moesten leren.
Bewegende camera’s, objecten,
zoom, van een hoop troep panorama maken, correlation, shape matching, motion
deblur en ga zo maar door. Soms ging het met wat moeite, maar over het algemeen
gaat het steeds beter en leer je anders naar video en ander beeldmateriaal
kijken.
Na een test aan het einde van
de dag bleek het weer goed te zijn gegaan en heb ik een positief beeld voor de
rest van de cursus.
Het is wel zweten. Er zijn
standaardhandelingen en uitzonderingen. Die moet je leren herkennen en dat gaat
steeds beter en dan is er ineens weer iets waarvan je denkt: “What the fuck,
want ik ben van slot van rekening in The States”, moet ik hier nu weer mee. En
dan heb je (het blijven grappenmakers die Amerikanen) zijn er instinkers die
echt niet gaan.
Maar, na hard zwoegen gingen
we de bergen in met een soort kabelbaan “The Aerial Tramway”die je 5 minuten naar
Sta je ineens in een
natuurpark op
Je kon maar 5 minuten buiten
staan en dan weer naar binnen want mijn oren vroren van mijn kop af. Na een
half uur mochten we ook niet meer naar buiten want het werd te gevaarlijk met
de wind.
We hebben een tijdje met
elkaar zitten praten over elkaars werk en land.
Ze moeten lachen om een hoop
zaken en mijn onbekendheid met de manier hoe ze hier in restaurants omgaan.
Elke dag vragen ze (dacht ik)
of ik een super-salad wil, en ik zeg dan nee dank u, maar dat bleek dan Soup or
Salad te zijn. Als je het dan wel snapt en je vraagt om Salad, vragen ze weer
welke dressing. Je komt niet van die gasten af en ik wil gewoon wat eten.
Vanavond nam ik meatloaf en
nou snap ik waarom die zanger zo dik was. Je krijgt gewoon één gemalen koe. Dat
was niet veel, dat was voor een heel dorp. Of ik nog wat na wenste. Eh ja, de
rekening, waarna we naar het hotel zijn gegaan.
Tracy Reed, komt uit Florida,
kent de weg ook niet. Ah, Tom-Tom. Ze heeft gelachen om de stem, want dat is
echt Chinees voor ze, maar we zijn er weer gekomen.
14 februari 2008.
Yep,
weer wat toverkunsten geleerd en wat herhaald van de andere dagen. Na de middag
weer een test en examen gedaan. De uitslag komt morgen, maar ik heb goede hoop.
Ik heb nog wat aan een zaak van Utrecht kunnen doen, maar de tijd ontbrak me
gewoon een beetje. Ik hoop op het werk meer te kunnen doen. Vanavond gaan we
met zijn allen naar de
Street Fair, een soort Braderie/Markt in Down Town.
Eens
kijken wat dat brengt. Zachtjes aan wil ik ook wel weer terug naar huis. Het is
leuk geweest.
15 februari 2008.
Geslaagd!
En nog wel met 90%. Da’s dan weer leuk.
De
laatste dag hebben we gebruikt om alles eens te herhalen en nog wat dingen
gezien die in een vervolgcursus zitten.
Nou
dat wil die wel, die Henk. Verder een soort vroegertje en dus hoppekee naar het
zwembad!
Verder
de gewone dingen. Raar maar hier worden dingen ook gewoon. Naar de stad, een
vracht eten bestellen, de helft opeten en nee zeggen tegen de doggybag.
De
Street Fair gisteren was leuk en koud, maar weer Amerikaans, kunstenaars, “Ask
the Rabbi”, etenswaar, zilver wat te beroerd was om naar te kijken, het
Desert
Aids Project, nootjes, Massage bij de Chinees, er was van alles en nog wat.
Ik ben met de klas meegehobbeld en hebben bij Kaiser wat gegeten.
Toen
ik in bed lag was ik gedeeltelijk bevroren en sliep vrijwel onmiddellijk.
Vanmorgen
werd ik op een “normale tijd” wakker en net nu ik gewend ben aan het
tijdsverschil, ga ik weer bijna terug en gebeurt hetzelfde weer ben ik bang. Ik
dacht dat een Jetlag voor Jet-setters was, maar die is er ook voor gewone
mensen.
Toch
maar niet naar het zwembad, want een collega uit Michigan vroeg of ik meewilde
naar Best Buy in Palm Desert. Nou dat wilde ik wel, want ik ben al maanden op
zoek naar een mediagate. Maar daar gekomen, zag ik dat de randapparatuur voor
computers ver achter ligt. Ze wisten helemaal niet waar ik het over had en
wilde me eerst een router verkopen en toen weer een harddisk. Zachtjes ben ik
doorgelopen voor ik dadelijk met iets wegga waar ik helemaal niets aan heb.
Vervolgens
zijn we nog naar een winkelcentrum geweest en heb ik nog een leuk horloge
gekocht voor Sil.
Teruggekomen
in Palm Springs ben ik alle spullen bij elkaar gaan rapen voor de terugreis.
Morgen
ga ik niets doen, het wordt mooi weer en ik denk dat het zwembad een leuke plek
wordt.
16 februari 2008.
Helmaal
niets gedaan, als hangen bij het zwembad, af en toe er in, want de huid vermoed
rood te worden, en wat gegeten in Palm Springs.
17 februari 2008.
De
terugreis aanvaard, om 04:00 am opgestaan, gedoucht, wat gegeten en met de
hotelbus naar het vliegveld gegaan om daar om 07:00 am richting San Francisco
te vliegen.
Bleken
we een lollige piloot te hebben. Hij kon best vliegen hoor, maar er was
bewolking en daar wilde hij zo kort mogelijk door, met als gevolg dat we een
soort duikvlucht maakten bij San Francisco.
Maar
de landing klopte en we kwamen waar we moesten zijn.
Wachten
op de volgende vlucht. Heb nog wat in de rondte gelopen en het vliegtuigmuseum
bezocht en na wat Tax Free te hebben ingeslagen met de KLM weer naar Nederland.
Dat
ga ik niet meer vertellen, want dan denk je weer dat je opnieuw begonnen ben
met lezen.
Om 11:00 geland
(24-uurs-klok, dus geen ge-am of ge-pm meer).
Jan kwam me ophalen en zijn
na een koffie en een rookding, naar huis gereden.
En dan: “Nou, daar was ik dan
weer”, waarna het gewone leven weer begon.