Smizzels Intergeneuzel

Tenminste, als je geen voorrang krijgt van een scooter met bestuurder, die op de Broekweg achter de Marathonweg te Vlaardingen ineens tussen de bosjes verschijnt. Rechtdoor op fietspaden gaat gewoonlijk erg goed en zelfs in Rotterdam, waar een ieder te pas en te onpas fietspaden oploopt zonder te kijken, voertuigen die rechtsafslaan zonder daartoe richting aan te geven en meer obstakels, maar niet als je er niet op rekent in een geciviliseerde omgeving, 20 kilometer per uur rijdt en plotseloos remt. Dan staat de fiets weliswaar onmiddellijk geheel stil, het lichaam echter gaat dan nog even verder zonder fiets. Even maar, want dan begint de zwaartekracht aan kracht te winnen.

Ik passeerde tijdens de vlucht nog kort de scooterfiguur, die overigens wel op dat ding bleef zitten alsof hij er aan vast gelijmd zat, en begon de daling, gelijk ener Boeing van een Turkse vliegtuigmaatschappij. Ook de landing was identiek, echter met dat verschil dat ik de straatstenen toucheerde en het toestel in een weiland terechtkwam.
Het eerste wat de grond raakte was de rechterschouder, die nu overigens geheel niet meer werkt en pijn doet alsof ze er met een moker op geslagen hebben.
Verder heb ik aan de binnenkant van beide knieën (?) behoorlijk wat pijn en deze krijgen inmiddels kleuren die ik daar nimmer heb gezien.
Onderweg moet ik nog het één en ander hebben geraakt want de dij rechtsbuiten voelt aan als geslagen biefstuk.

Vervolgens heb ik maar even met de meldkamer gebabbeld, omdat ik toch twijfelde aan de werking en toestand van enige lichaamsdelen.
De ambulance kwam aan met groot vertoon der toeters en bellen en na enig geknutsel, van de overigens bijzonder vriendelijke broeders, aan delen die toch al pijn deden, beloofden zij mij morgen een bijzondere dag met spier- en andere pijnen en deelden mij mede dat er niets was gebroken, “slechts” zwaar gekneusd. De nacht zou anders worden als gewoonlijk, verzekerden zij mij.
Mijn collega’s van de geüniformeerde hulpdienst, hebben mij toen de laatste kilometer naar huis als toegift in de bus gegeven en mij beterschap gewenst.

17:39:48 20-10-0917AMBUA1 AMBU 17152 ONGEVAL BP MARATHONWEG MARATHONWEG 18
3132LA VLAARDINGEN vdg bon 79450
1420999 MKA Rotterdam-Rijnmond ( Monitorcode )
1420052 MKA Rotterdam-Rijnmond ( Ambulance 17-152 )

De fiets heeft wat lichte schade, maar dat is wel weer prettig voor een regenachtige zondag, en niet geheel onbelangrijk, als de rechterschouder weer meewerkt.

Nu eenmaal thuis bemerk ik verder pijnen in de rechter elleboog en de middelvingers aan de linkerhand.
Ik heb werkelijk geen idee wat ik allemaal gedaan heb tijdens de val, maar het moet er raar hebben uitgezien.

Ik zie uit naar morgen.

21-10-2009, 04:00 uur. Vier uur geslapen, 6 keer wakker geworden. Kan alleen op mijn rug liggen en dat werkt niet. Uiteindelijk met veel gedoe en pijn de bedstede verlaten en op de bank gaan zitten. Toch nog wat geslapen.
Als ik al dacht met een moker te zijn geslagen, vandaag voel ik me, alsof ik aangereden ben door een centurion tank. Alles doet zeer. Tot mijn niet geringe verbazing zijn de gekleurde plekken weer wat aan het verbleken. Mijn schouder daarentegen kan ik niet meer bewegen. Douchen kost een half uur, afdrogen, als je dat al afdrogen mag noemen, nog eens een half uur. Links scheren, aparte bezigheid.
Ik doe een boxer aan en een vest en laat het daar maar bij. Ben bekaf en alles doet pijn.

Ga vandaag maar een beetje klooien, armpje tegen het lijf geplakt. Heb haast meelij met mezelf.

22-10-2009, 05:15 uur. Zes uur geslapen, weer steeds wakker en ik weet van de pijn niet meer hoe ik moet liggen. Mijn schouder voelt verkeerd. Ik denk dat een ziekenhuisbezoek geen verkeerde optie is. Zal eens kijken wie vandaag mijn broek aan mag doen.

Uiteindelijk niet naar het ziekhuis gegaan, had een lekker pilletje ingenomen en kwam redelijk de dag door. Dom. Pilletje uitgewerkt, arm weer weerbarstig. Het is of er een wesp in opgesloten zit en af en toe aanklopt aan de binnenkant. Het sluiten der prullenbakkenafvalzak is een pijnlijke aangelegenheid. Mocht ik vannacht weer zo'n rare houding moeten aannemen en na een paar uur weer klaar zijn door het verkrampen van andere lichaamsdelen, dan ga ik toch maar naar het ziekenhuis. Het voelt gewoon niet goed.
Nu voelt het sowieso niet goed als je een salto doet op straatstenen, maar er is een verschil tussen pijn en dingen die een andere plaats gekregen hebben onder de opperhuid.

Een goede vriendin heeft nog wat boodschappen voor me gehaald en kwam trots met boxershorts aanzetten die met één hand over de delen te schuiven zijn. Prettig. Al loop ik er wel bij als malle Pietje, maar die naam had ik toch al wel in een andere variant.

Ook zo'n goed idee weer van me, ibuprocohol. Zit ik vol mee, goede ideeën.
Had aan het begin van de avond ibuprofen genomen. Voelde me redelijk en dacht later, kom, laat ik het me eens gezellig maken! Wijntje, lekker.
Niet doen, mocht je ooit eens op die gedachte komen. Wordt ibuprocohol en is geen echt geslaagde combinatie.
Ibuprofen verzacht de pijn, met alcohol wordt je slordig. Dus weer even later heb je spijt dat je dingen optilt, althans, met de arm die niet werkt. Zal het niet meer doen. Weer een leermoment.

---

23-10-2009, 06:45 uur. Ik was erg moe van de gebroken nachten en heb iets langer geslapen. Lig nog steeds op één kant en wordt steeds wakker als ik me dreig om te draaien. De pijn wordt niet minder en uit bed komen is een soort circusact. Als het niet zo'n pijn deed zou het grappig zijn. Als een krab schuifel ik op mijn linkerarm, die het toch al niet leuk vind omdat ik daar de hele nacht op lig, onder de lappen weg. Na een kwartiertje of zo sta ik dan eindelijk en loop als een junk naar de medicijnen.

Maar, zoals de Chinezen zeggen: 塞翁失馬, (elk voordeel heeft zijjn nadeel, sorry Cruijff, je had het verkeerd). Ofwel, fietsen is leuk, het vallen daarentegen minder. Ga zo maar eens de dokter bellen.

Gedaan, en een medicijnkast aan verdovende middelen rijker, ibuprofen, paracetamol, met en zonder codeïne.

Het staat zo gezellig, dat ik het bakje eigenlijk op één van de kleine tafeltjes wilde zetten in de kamer.
Ik kon echter niet beslissen of het op het linker- dan wel rechtertafeltje moest staan. Het werd uiteindelijk het aanrecht.

Ziekenhuis geweest, foto laten maken èn laten beoordelen. Niets gebroken en of gescheurd, alles op zijn plek, waarschijnlijk het slijmbeursding tussen de botten geplet geweest. Vindt slijmbeursding niet prettig en tracht zichzelf te genezen door mij pijn te doen of zo. Ben ook geen dokter. Moet de hele dag een beetje met mijn arm bungelen om alles in beweging te houden en dan komt alles weer goed. Kan ik goed, bungelen, en ben nu een gerust mens.

24-10-2009, 09:00 uur. Wat een prachtige farmaceutische industrie bestaat er toch. De middelen verdoven echt van alles. Je voelt echt niets meer. Behalve de schouder dan. Die weigert mee te werken aan een rustig herstel. Slapen gaat wel een soort, ik begin gewend te raken aan de houding van een boa constrictor in parkeerstand. Ik denk dat ik inmiddels uren kan poseren voor de kunstacademie.

 

Wakker worden daarentegen is nog steeds een hoop gedoe. Wachten tot het lichaam weer wil meewerken in de dag-stand. Spieren weer langzaam laten wennen aan beweging en dan weer een soort opstaan.

Omdat huishoudelijke klussen nu eenmaal gedaan moeten worden, heb ik me er toch toe gezet om het doen. Echter een aantal dingen zijn ingewikkelder dan je op het eerste gezicht zou denken.
Het bed verschonen, een tweepersoons dan. Het is een soort hel om het dekbed in de hoes te proppen, en dat ie dan ook blijft zitten waar ik hem in eerste instantie had geplaatst. Vooral dat laatste is erg belangrijk. Maar daar heb ik wat op gevonden. Je pakt het dekbed vast bij beide punten. Armen hoeven niet gestrekt. Dan pak je met diezelfde handen, (meer had ik er ook niet), de hoes vast. Het geheel laat je over het hoofd en het lijf zakken. Nu had ik al eerder knijpers gepakt en nu zorg je er voor dat de hoes een beetje schuin komt te hangen en dan zet je op de punt, waar het dekbed in zit een knijper vast.
Dat doe je ook met de andere kant en dan ben je weer uit de hoes. Zet er nog twee in het midden en voilà, je kan hem instoppen.
Wel even de knijpers weghalen. Krijg je bezoek, gaan ze rare dingen denken.

Strijken. Nooit over nagedacht, maar het is raar. Een holle plastic massa die je met water vult, en daaronder een hete ijzeren plaat om je kleding al heen en weer schuifelend plat te maken. En dat heen en weer schuifelen, nekt je. Je schouder is normaliter gewend deze beweging te negeren. Nu niet. Uiteindelijk irriteert het mateloos. En ergo: Als je je kleren weer aandoet, haal je die zorgvuldig gemaakte platheid er met dezelfde vaart, soms zelfs sneller, weer uit. Ik heb toch maar gestreken. Het zal wel een ander onbegrijpelijk doel hebben.

De stofzuiger negeer ik al dagen.

25-10-2009, 06:00 uur. Ik wordt wakker en denk dat er brand is. Althans een klein brandje dan, alleen in mijn rechterschouder.
Kennelijk heb ik mij omgedraaid en lig op mijn rechterkant. En da's niet goed. Ik wil mij omdraaien, maar mijn lichaam verzet zich tegen nog meer pijn, dus blijf als een dood blad liggen. Na enige tijd toch maar gedaan en toen ik me omgedraaid had, dacht ik even dat mijn arm was blijven liggen. Er is nog maar één ding waar ik aan denk, Ibuprofen.
Vervolgens sta ik om 07:00 uur maar een ontbijt in elkaar te slingeren. Wel lekker lange dagen. Kan een hoop doen. Links dan.

26-10-2009, 06:30 uur. Voor het eerst krijg ik het idee dat er wat verbetering is. Het is nog verre van ideaal, vooral slapen is nog steeds een probleem, maar toch krijg ik het idee dat er wat meer kracht in mijn arm is. Ik wacht het wel af.

De fiets was weggebracht, omdat die toch meer schade had, dan ik in eerste instantie had gezien. ^&*@$%!!! € 135,00.
Kan er ook nog wel bij.

27-10-2009, 08:00 uur. Wel 10 keer wakker geweest, maar toch wat later dan al voorgaande dagen, dus ik zie vooruitgang.
Gisteren zat ik er door allerlei toestanden volledig doorheen, en in staat gewelddadig te worden, maar vandaag heb ik me voorgenomen voor het eerst weer naar buiten te gaan en een stukje te gaan lopen. Ik wil thuis een Toslink aansluiting, dus hop naar de Handyman. Is er een doel hè?

Daar knap ik van op, lekker stukje lopen. Glijd ik drie straten verder door een mop van een hond waar een paard gelukkig van zou worden, had een wat lange broek aan die iets over de schoen komt. Je raad het al, niet alleen de schoen.

Ik stop met de fietsberichtgeving, ik ben aan de beterende schouder en het zou alleen maar herhalingen worden.

Tot het volgende ongeluk! (Mij kennende).