Smizzels Intergeneuzel

Zoals de titel al doet vermoeden, gaat dit korte doch weemoedige verhaal over mij en mijn onafscheidelijke kwastje
Je kent hem wel, zo één uit duizenden, maar dan nèt even een slagje mooier.
Daarom was ik direct verkocht en MOEST ik het kwastje hebben.
Nu had ik een aantal eisen, omdat ik droevig genoeg al eens vaker de trotse bezitter was van een mooi kwastje, en dit eerdere kwastje had kennelijk de behoefte aan meer vrijheid.
Ik heb hem nooit meer gezien. 

Omdat ik een dergelijke teleurstelling niet meer aan zou kunnen, en terugkomende op de vorige zin, dat ik een aantal eisen had, heb ik eerst gevraagd in de winkel, of dat dit kwastje wellicht bijzonder aan zijn nieuwe eigenaar gehecht zou zijn, èn, zeer belangrijk, bezit dit kwastje pootjes, vleugeltjes of anderszins, onder- c.q. lichaamsdelen waarmee het zich zelfstandig zou kunnen verplaatsen.
In een roes heb ik zelfs nog gevraagd of het kwastje gevoelig was voor levitatie. 

Neen, driewerf neen! En hoe ik dan wel dacht, dat deze zichzelf serieus nemende ondernemer, kwastjes zou verkopen die zich zelfstandig, of door geesteskracht zoals Uri Geller machtig is, zouden kunnen verplaatsen.
Ook deze man begreep welk belang het heeft dat kwastjes nimmer van eigenaar zouden veranderen of de vrijheid zouden kunnen kiezen.
Het idee alleen al deed de man gruwelen! 

Zo ook, zou de man vulpennen kunnen verkopen. Ook daar is een taboe op wisselen van eigenaar, daar de pennen vreemde dingen kunnen gaan doen na een zo’n wisselend contact.
Maar je specialiseert je, of je doet helemaal niets.
De keuze was voor de man gemakkelijk, hij verkocht het betere kwastje voor de klant die weet wat hij wil; zijn eigen trotse kwast!
Iemand die zijn gereedschap op waarde weet te waarderen! 

Zo heb ik dan ook trots tijden mijn eigen kwastje gehad. Lange tijd riepen ze mij na: “Kijk daar gaat Henk met zijn mooie kwast!”
Maar alles wordt gewoon, en mijn kwastje is een deel van mij geworden.
Soms vergeet ik hem uren, maar zo een paar keer per dag denk ik aan mijn kwast en kijk ik naar hem. 

Maar, na mijn vakantie, toen ik weer een blik naar mijn kwastje wierp, ontwaarde ik dat mijn kwastje niet op zijn plek was.
En ik weet dat dit kwastje geen pootjes, vleugeltjes of anderszins, onder- c.q. lichaamsdelen waarmee het zich zelfstandig kan verplaatsen. 
Nu gebeurt het wel meer dat iemand mijn kwastje wil gebruiken, maar dat gebeurt meestal maar kort.
Ik weet, je moet dat niet doen, maar ik kan geen nee zeggen.
Mensen worden dan gretig en willen meer. 

Al dagen lang loop ik apathisch door het bureau, kijkend of ik mijn kwast zie, tot nu toe zonder resultaat. 

Vandaar mijn oproep:
Heeft iemand mijn kwast gezien?

Henk

---

Bij het aanmaken van deze elektronische brief is rekening gehouden met:

Het Milieu;
Zo is onder andere zoveel mogelijk gebruikt gemaakt van groene stroom en er is voor de achtergrond in het geheel geen gebruik gemaakt van chloor.

De bezuinigingen;
Voor 99,5% is deze brief in eigen tijd aangemaakt, slechts het verzenden is in diensttijd gebeurt. Voor het lezen hiervan kan ik geen garanties geven.

De humor;
Een serieuze zaak, met een glimlach brengen.

De serieuze kant;

Laat vooral liggen wat niet van u is, of breng het terug.

Dementie / Korsakov;
(Niet Korsakoff, want dat is een Belgisch speciaalbier).

Er bestaat een kleine mogelijkheid, dat ik hem zelf heb weggelegd, maar niet meer weet waar.

---